Citaat
Dagboek over Jet, de kat van mijn schoonmoeder
Dagboek over Jet, de kat van mijn schoonmoeder
Dagboek over Jet!!
Dit is Jet, de kat van mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder is eind Januari overleden en wij hebben de kat meegenomen en opgenomen in ons gezin. Aangezien wij zelf ook 2 katten hebben, Sylvester, gecastreerd mannetje, grijs/zwart en Garfield, geholpen vrouwtje, rood, zal dit een heel gedoe geven, maar we zijn er klaar voor!!
Jet is jammer genoeg wel heel erg vervuild en stinkt verschrikkelijk, dus daar moet wel even wat aan gedaan worden. Mijn schoonmoeder kon hem zelf niet meer verzorgen en zelf deed hij er ook niet veel meer aan....'t is een oud beestje, ongeveer tussen de 15 en 18 jaar, dus een beetje krakkemikkerig en wat onvast ter poot zeg maar! Ook is hij stokdoof, wat een nadeel is maar soms ook een voordeel, heb ik wel gemerkt. Schrikken doet hij nergens van, zelfs niet voor de tondeuse of de stofzuiger....Wat wel vervelend is, zeker ook voor onze katten, dat hij zoo verschrikkelijk hard miauwt, maar zelf hoort hij het niet.
Wat wij ook hebben gemerkt toen wij hem meenamen naar huis, zo'n anderhalf uur rijden met de auto... dat hij dus wel wagenziek is.. Dat ging dus behoorlijk mis, kotsen in de auto, niet te houden. Dus helaas moest het beestje achterin onze bus, zodat we door konden rijden zonder die stank. Wat moet dat moet, zo was het even!
Mijn man en mijn jongste zoon zijn gelijk naar een tweedehands winkel geweest om een soort afbakening te kopen zodat hij ergens in kon voor 's nachts en voor de tijd dat we niet thuis zijn, als ik aan het werk ben 's morgens..... ze kwamen dus terug met een kinderledikantje, niet lachen hoor! Mijn man, Sjaak heeft extra gaten geboord zodat de bovenkant eraf kon, ofwel eigenlijk de onderkant, maar we hebben hem ondersteboven gezet zodat Jet wel kon kijken maar er niet uitkon en onze 2 katten, Sylvester en Garfield niet erin... Want ja, wij wisten ook niet hoe het zou gaan lopen allemaal, vinden ze elkaar aardig, moeten ze elkaar helemaal niet of negeren ze elkaar.. alles kan he!
Jetje voelde zich al gelijk helemaal thuis en liep lekker rond in de woonkamer en de keuken.. onze katten zijn zich rot geschrokken, want Jet miauwt echt heel hard, niet omdat het beest bang is maar omdat hij doof is, de ene keer gewoon en de andere keer schrik je je wezenloos.
Dus kattenbak geregeld, eten geregeld, handdoekje om op te slapen en ook wat op de grond voor het eventueel plassen en poepen ernaast, want dat deed hij al bij mijn schoonmoeder, helaas! Dus zindelijk is hij helaas ook niet echt meer.
Iedere dag kammen en een aantal keren in de eerste week onder de douche, maar echt helpen deed het niet... hij had echt plakkaten van haren achter aan beiden zijden van zijn rug. Zelf heb ik geprobeerd te knippen, vooral de achterkant maar dat was echt geen doen. Dus een fax gestuurd naar de dierenarts en een mail gestuurd naar een trimsalon hier in de buurt! Het is de trimsalon geworden, want de dierenarts was mij veel te duur en dat werd onder narcose gedaan en dat bij een oud beestje van misschien wel 18 jaar, dat vond ik toch wel een eng idee!!
Een heel leuke reactie heb ik gehad op mijn mail naar de trimsalon en gelijk gebeld voor een afspraak....
Mijn zoon Dennis ging mee, waar ik heel blij mee was, want alleen met een kotsende kat in de auto, dat vond ik niet echt fijn. En gedeelde smart is halve smart natuurlijk! En ja hoor, een kotsende kat net op het eind, hoewel het niet ver was.... Daar aangekomen, alles verteld en deze vrouw heeft ons echt enorm geholpen, ik ben haar heel dankbaar en Jetje misschien ook wel. Ze is 2 uren bezig geweest met een gedeelte te scheren, wat echt nodig was en niet makkelijk, zo vast zat het allemaal en voor de rest te pluizen en te kammen. Jet heeft daar ook nog gekotst en gepoept, door de stress. Voor de rest ging het redelijk goed, maar ja het is niet niks als er zo met je wordt gerommeld. We zaten allemaal dik onder de haren en ik denk dat de trimster zeker wel een half uur bezig is geweest met opruimen nadat wij weer op weg naar huis waren. Natuurlijk heeft Jet ook nog op de terugweg gepiest maar ik had daar al rekening mee gehouden en wat onder de poezenmand gezet.... Een hele onderneming was het allemaal maar wel de moeite waard. Jet is even kaal, maar stonk niet meer en was volgens mij blij dat dat gedoe eraf was.
Na een paar dagen ook de oren behandeld tegen oormijt, want daar had het beestje ook last van. En ook weer een keertje onder de douche, een verzopen katje, maar wel weer schoon.
Het enige is nu wel dat het met onze katten nog steeds niet echt lukt en we behoorlijk gek worden van het gemiauw, maar dat zal hoop ik wel wennen. Jet mag nog niet naar buiten, want dan kan hij wel een fikse kou vatten en dat is niet echt de bedoeling. Hij zal er echt aan moeten wennen dat hij hier niet de baas is, maar ja...
Onze katten zijn eigenlijk best wel lief en doen haar absoluut geen kwaad, zijn zelfs nieuwsgierig wel maar ook bang, Ze miauwen tegen Jet maar dat hoort hij niet....dus de communicatie is er denk ik niet! Dus het is voorlopig nog apart eten en apart slapen, onze katten boven en op de gang en Jet in de woonkamer en de keuken. Onze katten hebben een kattenluikje waar ze normaal door naar buiten gaan dus ook dat is af en toe moeilijk, maar we komen er wel...
Vandaag was ik te moe om er ook maar wat mee te doen, maar morgen gaan we maar eens de tijd ervoor nemen om ze een beetje aan elkaar te laten wennen.... ik moet er dan wel bij zijn, want ik wil geen brokken.
Hoe het verder ging met onze Jet.....
Hier komt helaas het minst leuke gedeelte....maar alles in het leven heeft een einde!!
Na nog een paar weken bij ons te hebben gewoond is Jetje opeens uit huis verdwenen, door het kattenluikje, waar ze eerst helemaal niks om gaf....
De twee dagen daarvoor is het haar ook niet gelukt om ook maar iets in de kattenbak te doen... alles ernaast of lopend... eten wilde ze eigenlijk constant en ja, dat gaat niet zo als er ook nog 2 andere katten rondlopen...
We waren eigenlijk allemaal een beetje radeloos aan het worden... ze wilde ook constant op schoot en dat was eigenlijk ook niet altijd prettg want ze rook niet al te fris af en toe. Waarschijnlijk kwam dit ook doordat ze oormijt had, waar we al mee bezig waren maar wat niet over was....
Maar in ieder geval had ze er genoeg van of ze was gewoon nieuwsgierig, wie weet wat er allemaal in zo'n kattenhoofdje omgaat....
Dus 's nachts is ze het kattenluikje uitgesniekt.... en niet meer teruggekomen!
We hebben wel rond ons huis gezocht en iets verder en natuurlijk onderweg op de fiets naar school en in de auto naar het werk.... maar ja, waar moet je zoeken. Roepen had absoluut geen zin omdat ze zo doof als een kwartel was...
Na een paar dagen heb ik een flyer gemaakt en de jongens hebben het op de brievenbus geplakt, dit hebben wij al eens eerder gedaan met een kat die wij gevonden hadden en daar hadden we succes mee.
Iedere dag heb ik op teletekst gekeken of ze haar gevonden hadden en ook op internet... helaas, niets.
Wij hadden allemaal eigenlijk de moed al opgegeven, totdat er na een paar dagen een vrouw belde, hier in onze eigen wijk... aan de rand van het bos. Jet had daar een paar dagen gezeten, in haar schuur, een zielig hoopje... ze was bang dat Jet schurft had, omdat ze er zo raar uitzag, doordat ze geschoren was en ze kon zowat niet meer lopen.
Ze had zelf 3 katten en een hond dus Jet mocht niet naar binnen, begrijpelijk! Maar ze heeft Jet wel eten, drinken en aandacht gegeven, zoveel ze kon.
Op een gegeven moment heeft ze de dierenambulance gebeld om Jet te laten ophalen.
Ze had na een paar dagen de flyer op de postbus gezien en belde mij! Ze kon mij vertellen dat Jet opgehaald was en dat ze naar een dierenarts gebracht zou worden.
Mijn man heeft toen de dierenambulance gebeld maar die konden ons niet wijzer maken en zeiden dat we Martin Gaus maar moesten bellen want daar brengen ze alle beesten naar toe..
Ik werkte daar aan de overkant, dus ben ik er na mijn werk heengegaan... met het lood in mijn schoenen eigenlijk... Mijn man had 's morgens al gebeld maar ze waren pas vanaf 11 uur aanspreekbaar...
Ik werd gelijk aangesproken door een aardige man... heb hem de foto op de kaart laten zien (de bedankkaart met mijn schoonmoeder en Jet erop) en de flyer die ik op de brievenbus had geplakt... hij zou even gaan kijken... even later kwam hij terug en ik zag het al aan het gezicht van deze man... Jet heeft het niet gered... ze heeft daar nog wel een dag geleefd maar ze hebben haar in moeten laten slapen... ze mankeerde van alles... haar nieren en de rest heeft hij maar niet gezegd...pffff
Degene die haar verzorgd heeft daar kwam er ook bij en zei dat Jet een heel lieve kat was, maar dat ze het niet meer zou hebben gered. Anders zouden wij binnen een paar dagen bij de dierenarts hebben gezeten.
Jullie snappen wel dat ik het daarna even best wel moeilijk heb gehad hiermee, maar ook wel blij met de gedachte dat deze lieve mensen goed voor haar gezorgd hebben ...Het is dan toch weer iets wat je afsluit..
Eerlijk gezegd werd ik hopeloos van haar de laatste 2 dagen dat ze bij ons was.. wist even geen oplossing en ik wist niet of ik een spuitje had kunnen doen... nu is het mij uit handen gehaald... en misschien maar beter.. ik had dat zomaar niet gekund, want naar mijn mening had ze bij ons thuis geen pijn, anders zou het verhaal voor mij anders zijn geweest, dan kan ik dat wel, had moeilijk geweest, maar dan had ik het zeker gedaan.
Dus ik hoop dat ze toch op de een of andere manier een fijne tijd heeft gehad bij ons maar ze heeft een rijk leven gehad bij haar echte bazinnetje... moeders!!
We hebben haar laten cremeren en het busje met haar as meegenomen. Eerdaags krijgt Jet ook een plekje, vlak bij mijn schoonmoeder.
In ieder geval is het duidelijk, Moeder en Jet zijn ook weer samen!!
[/p] [/p]