Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!
[url=https://jqjsgw.blu.livefilestore.com/y1mQbMMdPL9Nv7SHNqjOJ-HW8Fi3ugddX0-NTP09wyawDycGHaATeeRHP-GaElZVh-uSvOX37biTlLQfAbZet6zUE_IRws60ddeQmlnnb7uVKCp9UP0pSXsLPtqVynpI-JRjGItWaIhXbs/0-23vrienden%2520zijn...[1].jpg][img]https://jqjsgw.blu.livefilestore.com/y1mQbMMdPL9Nv7SHNqjOJ-HW8Fi3ugddX0-NTP09wyawDycGHaATeeRHP-GaElZVh-uSvOX37biTlLQfAbZet6zUE_IRws60ddeQmlnnb7uVKCp9UP0pSXsLPtqVynpI-JRjGItWaIhXbs/0-23vrienden%2520zijn...[1].jpg[/img][/url] EEN HEEL FIJN WEEKEND VOOR IEDEREEN!!
En nog gelachen??? Ik wel, tranen met tuiten...hihi
[/url] [/p]Nog een heel fijne dag en [/p] [/p]lieve groet van Laila[/p][/p]
Citaat
Dagboek over Jet, de kat van mijn schoonmoeder
Dagboek over Jet, de kat van mijn schoonmoeder
Dagboek over Jet!!
Dit is Jet, de kat van mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder is eind Januari overleden en wij hebben de kat meegenomen en opgenomen in ons gezin. Aangezien wij zelf ook 2 katten hebben, Sylvester, gecastreerd mannetje, grijs/zwart en Garfield, geholpen vrouwtje, rood, zal dit een heel gedoe geven, maar we zijn er klaar voor!!
Jet is jammer genoeg wel heel erg vervuild en stinkt verschrikkelijk, dus daar moet wel even wat aan gedaan worden. Mijn schoonmoeder kon hem zelf niet meer verzorgen en zelf deed hij er ook niet veel meer aan....'t is een oud beestje, ongeveer tussen de 15 en 18 jaar, dus een beetje krakkemikkerig en wat onvast ter poot zeg maar! Ook is hij stokdoof, wat een nadeel is maar soms ook een voordeel, heb ik wel gemerkt. Schrikken doet hij nergens van, zelfs niet voor de tondeuse of de stofzuiger....Wat wel vervelend is, zeker ook voor onze katten, dat hij zoo verschrikkelijk hard miauwt, maar zelf hoort hij het niet.
Wat wij ook hebben gemerkt toen wij hem meenamen naar huis, zo'n anderhalf uur rijden met de auto... dat hij dus wel wagenziek is.. Dat ging dus behoorlijk mis, kotsen in de auto, niet te houden. Dus helaas moest het beestje achterin onze bus, zodat we door konden rijden zonder die stank. Wat moet dat moet, zo was het even!
Mijn man en mijn jongste zoon zijn gelijk naar een tweedehands winkel geweest om een soort afbakening te kopen zodat hij ergens in kon voor 's nachts en voor de tijd dat we niet thuis zijn, als ik aan het werk ben 's morgens..... ze kwamen dus terug met een kinderledikantje, niet lachen hoor! Mijn man, Sjaak heeft extra gaten geboord zodat de bovenkant eraf kon, ofwel eigenlijk de onderkant, maar we hebben hem ondersteboven gezet zodat Jet wel kon kijken maar er niet uitkon en onze 2 katten, Sylvester en Garfield niet erin... Want ja, wij wisten ook niet hoe het zou gaan lopen allemaal, vinden ze elkaar aardig, moeten ze elkaar helemaal niet of negeren ze elkaar.. alles kan he!
Jetje voelde zich al gelijk helemaal thuis en liep lekker rond in de woonkamer en de keuken.. onze katten zijn zich rot geschrokken, want Jet miauwt echt heel hard, niet omdat het beest bang is maar omdat hij doof is, de ene keer gewoon en de andere keer schrik je je wezenloos.
Dus kattenbak geregeld, eten geregeld, handdoekje om op te slapen en ook wat op de grond voor het eventueel plassen en poepen ernaast, want dat deed hij al bij mijn schoonmoeder, helaas! Dus zindelijk is hij helaas ook niet echt meer.
Iedere dag kammen en een aantal keren in de eerste week onder de douche, maar echt helpen deed het niet... hij had echt plakkaten van haren achter aan beiden zijden van zijn rug. Zelf heb ik geprobeerd te knippen, vooral de achterkant maar dat was echt geen doen. Dus een fax gestuurd naar de dierenarts en een mail gestuurd naar een trimsalon hier in de buurt! Het is de trimsalon geworden, want de dierenarts was mij veel te duur en dat werd onder narcose gedaan en dat bij een oud beestje van misschien wel 18 jaar, dat vond ik toch wel een eng idee!!
Een heel leuke reactie heb ik gehad op mijn mail naar de trimsalon en gelijk gebeld voor een afspraak....
Mijn zoon Dennis ging mee, waar ik heel blij mee was, want alleen met een kotsende kat in de auto, dat vond ik niet echt fijn. En gedeelde smart is halve smart natuurlijk! En ja hoor, een kotsende kat net op het eind, hoewel het niet ver was.... Daar aangekomen, alles verteld en deze vrouw heeft ons echt enorm geholpen, ik ben haar heel dankbaar en Jetje misschien ook wel. Ze is 2 uren bezig geweest met een gedeelte te scheren, wat echt nodig was en niet makkelijk, zo vast zat het allemaal en voor de rest te pluizen en te kammen. Jet heeft daar ook nog gekotst en gepoept, door de stress. Voor de rest ging het redelijk goed, maar ja het is niet niks als er zo met je wordt gerommeld. We zaten allemaal dik onder de haren en ik denk dat de trimster zeker wel een half uur bezig is geweest met opruimen nadat wij weer op weg naar huis waren. Natuurlijk heeft Jet ook nog op de terugweg gepiest maar ik had daar al rekening mee gehouden en wat onder de poezenmand gezet.... Een hele onderneming was het allemaal maar wel de moeite waard. Jet is even kaal, maar stonk niet meer en was volgens mij blij dat dat gedoe eraf was.
Na een paar dagen ook de oren behandeld tegen oormijt, want daar had het beestje ook last van. En ook weer een keertje onder de douche, een verzopen katje, maar wel weer schoon.
Het enige is nu wel dat het met onze katten nog steeds niet echt lukt en we behoorlijk gek worden van het gemiauw, maar dat zal hoop ik wel wennen. Jet mag nog niet naar buiten, want dan kan hij wel een fikse kou vatten en dat is niet echt de bedoeling. Hij zal er echt aan moeten wennen dat hij hier niet de baas is, maar ja...
Onze katten zijn eigenlijk best wel lief en doen haar absoluut geen kwaad, zijn zelfs nieuwsgierig wel maar ook bang, Ze miauwen tegen Jet maar dat hoort hij niet....dus de communicatie is er denk ik niet! Dus het is voorlopig nog apart eten en apart slapen, onze katten boven en op de gang en Jet in de woonkamer en de keuken. Onze katten hebben een kattenluikje waar ze normaal door naar buiten gaan dus ook dat is af en toe moeilijk, maar we komen er wel...
Vandaag was ik te moe om er ook maar wat mee te doen, maar morgen gaan we maar eens de tijd ervoor nemen om ze een beetje aan elkaar te laten wennen.... ik moet er dan wel bij zijn, want ik wil geen brokken.
Hoe het verder ging met onze Jet.....
Hier komt helaas het minst leuke gedeelte....maar alles in het leven heeft een einde!!
Na nog een paar weken bij ons te hebben gewoond is Jetje opeens uit huis verdwenen, door het kattenluikje, waar ze eerst helemaal niks om gaf....
De twee dagen daarvoor is het haar ook niet gelukt om ook maar iets in de kattenbak te doen... alles ernaast of lopend... eten wilde ze eigenlijk constant en ja, dat gaat niet zo als er ook nog 2 andere katten rondlopen...
We waren eigenlijk allemaal een beetje radeloos aan het worden... ze wilde ook constant op schoot en dat was eigenlijk ook niet altijd prettg want ze rook niet al te fris af en toe. Waarschijnlijk kwam dit ook doordat ze oormijt had, waar we al mee bezig waren maar wat niet over was....
Maar in ieder geval had ze er genoeg van of ze was gewoon nieuwsgierig, wie weet wat er allemaal in zo'n kattenhoofdje omgaat....
Dus 's nachts is ze het kattenluikje uitgesniekt.... en niet meer teruggekomen!
We hebben wel rond ons huis gezocht en iets verder en natuurlijk onderweg op de fiets naar school en in de auto naar het werk.... maar ja, waar moet je zoeken. Roepen had absoluut geen zin omdat ze zo doof als een kwartel was...
Na een paar dagen heb ik een flyer gemaakt en de jongens hebben het op de brievenbus geplakt, dit hebben wij al eens eerder gedaan met een kat die wij gevonden hadden en daar hadden we succes mee.
Iedere dag heb ik op teletekst gekeken of ze haar gevonden hadden en ook op internet... helaas, niets.
Wij hadden allemaal eigenlijk de moed al opgegeven, totdat er na een paar dagen een vrouw belde, hier in onze eigen wijk... aan de rand van het bos. Jet had daar een paar dagen gezeten, in haar schuur, een zielig hoopje... ze was bang dat Jet schurft had, omdat ze er zo raar uitzag, doordat ze geschoren was en ze kon zowat niet meer lopen.
Ze had zelf 3 katten en een hond dus Jet mocht niet naar binnen, begrijpelijk! Maar ze heeft Jet wel eten, drinken en aandacht gegeven, zoveel ze kon.
Op een gegeven moment heeft ze de dierenambulance gebeld om Jet te laten ophalen.
Ze had na een paar dagen de flyer op de postbus gezien en belde mij! Ze kon mij vertellen dat Jet opgehaald was en dat ze naar een dierenarts gebracht zou worden.
Mijn man heeft toen de dierenambulance gebeld maar die konden ons niet wijzer maken en zeiden dat we Martin Gaus maar moesten bellen want daar brengen ze alle beesten naar toe..
Ik werkte daar aan de overkant, dus ben ik er na mijn werk heengegaan... met het lood in mijn schoenen eigenlijk... Mijn man had 's morgens al gebeld maar ze waren pas vanaf 11 uur aanspreekbaar...
Ik werd gelijk aangesproken door een aardige man... heb hem de foto op de kaart laten zien (de bedankkaart met mijn schoonmoeder en Jet erop) en de flyer die ik op de brievenbus had geplakt... hij zou even gaan kijken... even later kwam hij terug en ik zag het al aan het gezicht van deze man... Jet heeft het niet gered... ze heeft daar nog wel een dag geleefd maar ze hebben haar in moeten laten slapen... ze mankeerde van alles... haar nieren en de rest heeft hij maar niet gezegd...pffff
Degene die haar verzorgd heeft daar kwam er ook bij en zei dat Jet een heel lieve kat was, maar dat ze het niet meer zou hebben gered. Anders zouden wij binnen een paar dagen bij de dierenarts hebben gezeten.
Jullie snappen wel dat ik het daarna even best wel moeilijk heb gehad hiermee, maar ook wel blij met de gedachte dat deze lieve mensen goed voor haar gezorgd hebben ...Het is dan toch weer iets wat je afsluit..
Eerlijk gezegd werd ik hopeloos van haar de laatste 2 dagen dat ze bij ons was.. wist even geen oplossing en ik wist niet of ik een spuitje had kunnen doen... nu is het mij uit handen gehaald... en misschien maar beter.. ik had dat zomaar niet gekund, want naar mijn mening had ze bij ons thuis geen pijn, anders zou het verhaal voor mij anders zijn geweest, dan kan ik dat wel, had moeilijk geweest, maar dan had ik het zeker gedaan.
Dus ik hoop dat ze toch op de een of andere manier een fijne tijd heeft gehad bij ons maar ze heeft een rijk leven gehad bij haar echte bazinnetje... moeders!!
We hebben haar laten cremeren en het busje met haar as meegenomen. Eerdaags krijgt Jet ook een plekje, vlak bij mijn schoonmoeder.
In ieder geval is het duidelijk, Moeder en Jet zijn ook weer samen!!
[/p] [/p]
Lieve Space vrienden Hoewel er van alles gebeurt om mij heen, ben ik niet zo'n weblogschrijfster gebleken.
Ik hoop hier wat verandering in te brengen, hoewel ik het waarschijnlijk toch drukker ga krijgen de komende tijd. Mijn vader heeft namelijk 2 weken geleden te horen gekregen dat hij longkanker heeft en niet lang meer te leven heeft. Aangezien ik de enige ben die vlakbij woont ben ik natuurlijk de persoon die hem moet (onder)steunen en helpen. Hij moet af en toe naar het ziekenhuis hier in Lelystad en eerdaags gaan ze toch bestralen in de hoop het proces iets tegen te kunnen houden.Hij leeft op het moment op één long, in de andere zit een gezwel en er zit vocht en sponsachtig weefsel omheen.Dit vocht zijn ze aan het onderzoeken, donderdag is de uitslag. Hij is al geruime tijd heel kortademig hoewel hij dit niet wil weten. Ook is hij heel erg slecht ter been, heeft erg veel last van zijn onderrug en zijn ijzergehalte is al een tijd erg laag. Ook dat hebben ze onderzocht en er zijn ook plekjes gevonden op zijn lever. Hier wilde hij absoluut niets aan doen en er werd hem ook gezegd dat dat allemaal heel pijnlijk was en het resultaat minimaal. Dit is allemaal wat voor een man van 82 jaar. In het begin was hij behoorlijk van zijn stuk gebracht maar hij krabbelt weer overeind en probeert nu op alle manieren om zijn leven wat te kunnen verlengen. Dus ondanks alles blijven we nog positief. Hij hoopt in ieder geval zijn verjaardag nog te halen op 24 december.....Pijn heeft hij nog niet en ik hoop dat hij daar verschoond van blijft. Hij wil absoluut het ziekenhuis niet in als het eenmaal zover is...We wachten af......
Hallo spacevrienden, Zoals jullie allemaal heb ik ook wel eens een dipie zoals dat heet! Ofwel dat je depressief bent of depressief wordt van iets wat je hoort of meemaakt.. nou iedereen heeft wel wat meegemaakt, anders leef je niet natuurlijk!En een ieder heeft zijn eigen verhaal... Ik heb de laatste twee jaren aardig wat mee gemaakt wat mij heel veel heeft geraakt en soms ben ik in een dip soms valt het mee en ik heb fijne familie en/of vrienden die mij daar doorheen loodsen. Sommige mensen hebben een partner, sommige hebben dat niet! Sommige willen een partner, sommige willen dat niet!Ik was 11 april 2008 28 jaar getrouwd met mijn eerste echte liefde.... ik ken hem al vanaf mijn 15e jaar, hij was toen 19 jaar! De liefde van mijn leven!! En dat is zo en zal altijd zo blijven.. hoe heet dat ook alweer.... zielverwanten? Want ook mijn man voelt dat zo!Het probleempje echter is dat hij in Polen werkt voor een Nederlandse firma... al meer dan 2 jaren!! Dus eigenlijk nooit wat te plannen want hij kan dan weer 10 dagen weg zijn en dan weer even ieder weekend thuis zijn, vakanties vallen in duigen want de tijden komen niet overeen met de vakanties van onze kinderen. Gek word ik daar af en toe van! Niet dat ik zo iemand ben die wil en moet plannen... maar soms is het wel prettig om te weten dat de tijd in ieder geval staat... maar helaas!! Dus ik word daar af en toe echt gestoord van. Vaak gaan geplande uitstapjes niet door.. of onze verbouwing, die nu al een aantal jaren duurt... hoewel mijn lief echt zijn best doet.. dat stomme buitenland denk ik dan. Zelf heb ik in mijn kinderjaren in het buitenland gewoond, Portugal, Frankrijk.... soms wel leuk, vaak ook niet! Mijn kinderen waren 14 en 17 toen mijn man daar in Polen begon, ik wilde niet verhuizen.. absoluut niet, ik heb de juiste keuze gemaakt... voor hun... maar dat houdt wel in dat ze hun vader niet vaak zien en ik mijn man moet missen, dus ja, helaas , depressief, ik ontkom daar niet aan.... hoewel ik een positief mens ben en blijf.. ik heb een man, ik heb gezonde kinderen, ik ben zelf gezond (hoop ik) ... dus we gaan er maar weer voor toch?
In het volle vertrouwen dat we elkaar zullen weerzien!!
Ik brand een kaarsje voor
Mijn kleine meisje, Ilse, gestorven in januari 1988
Zo gewild was ze, maar helaas heeft het niet zo mogen zijn!! Ons eerste kindje. We hebben elkaar niet mogen leren kennen, ook haar twee broertjes niet......
Mijn schoonvader, gestorven in mei 1996
Zo gek was hij op zijn kinderen en kleinkinderen, deze lieve man! Altijd in de weer en altijd een geintje voor iedereen. Een verschrikkelijk gezicht om hem zo ziek te hebben gezien, strijden om het leven... Hij rust in vrede nu en hij is weer samen met zijn geliefde vrouw.
Mijn moeder, gestorven in mei 2006
Mijn moeder was mijn grootste vriendin, ik mis haar nog steeds, we konden uren kletsen, zo maar over van alles! Zoveel genoten , zoveel gelachen... totdat ze er niet meer was... helemaal opgesloten in zichzelf... dat deed me heel veel pijn, zo maar heel langzaam was ze weg.... niet meer bij mij!
gedicht :
Een moeder sterft altijd te vroeg, al wordt ze nog zo oud.Je bidt dat God haar sparen zal, omdat je van haar houdt.Maar als het allemaal niet meer gaat, haar lichaam moe en oud,bid je dat God haar halen zal, omdat je van haar houdt. Zelfgemaakt gedichtAan mijn moeder, mijn lieve vriendin
Een deel van mij is heengegaan
achter blijft het andere deel van mij, verdrietig en verward
maar ook weer blij, eindelijk is het lijden voorbij
van een deel van mij,
mijn moeder, mijn lieve vriendin.
Samen hebben we gekaart en nog veel meer
en ook gehuild maar ook heel veel gelachen.
Vaak aan één blik genoeg,
maar zo ontzettend veel gepraat.
Mijn lieve vriendin, mijn moeder.
Heel veel van elkaar geleerd
en nog meer van elkaar begrepen.
Ook vaak aan één woord genoeg.
Een lief gebaar altijd voldoende.
Mijn lieve moeder, mijn vriendin.
Zo lief, zo oneindig geduldig, zo van mij.
Zij een deel van mij, ik een deel van haar
en nog steeds zijn wij van elkaar.
Dat verandert nooit, dat staat voor altijd vast.
Mijn lieve moeder, mijn vriendin
Mijn vader, haar grote liefde.
Hij ook een deel van mij.
Toen nog zo sterk en vol vertrouwen.
Nu zo alleen en helemaal niet blij.
In gedachten bij mijn moeder.
mijn zussen, mijn vriendinnen.
Allemaal een deel van haar en een deel van mij.
Een sterk team voor het leven.
Want allemaal horen wij bij elkaar
en dat zeker dankzij mijn moeder.
Mijn lieve moeder, haar kleinkinderen.
Ook allemaal een deel van haar.
Bij Omi, altijd vol verzorging en liefde.
Ook zij zullen haar zeker missen.
Mijn lieve moeder, hun Omi,
Mijn moeder, haar zus en vriendin
Ook zeker een deel van haar.
Heeft zij heel lang moeten missen.
Nu zijn ze dan eindelijk weer bij elkaar.
Mijn lieve moeder en haar zus.
Mijn lieve moeder, mijn lieve vriendin.
Voor mijn vader zijn meisje uit Bondovoso.
Voor ons kinderen de liefste moeder van de wereld
voor de kleinkinderen, hun lieve Omi
Door mijn moeder allemaal verbonden met elkaar.
Een gemis, dat deel van haar wat zij was
Hoewel, zij is voor altijd in mijn hart
dat deel wat vanhaar is en wat bij mij hoort
Gelukkig gaat dat nooit meer weg.
Mijn lieve moeder, mijn lieve vriendin
Mijn jongere zusje, gestorven in mei 2007
Anderhalf jaar scheelden we... hoe is het mogelijk! Helemaal de weg kwijt was ze.... en waarom? waarom?? Niet geholpen willen worden...want er was niks aan de hand!! Zusje, wat heb je jezelf aangedaan allemaal.... we waren zussen, we hadden willen helpen.....Waarom??
Gedicht:
De dood brengt iemand soms nader dan het levenJe draagt wat je lief was voortaan bij jeNooit schiet je meer te kortNiets valt er nog te verliezenNiemand komt er nog tussenZo stelt de dood dat wat hij ons afneemt, ook altijd veilig.- Arthur Japin
Mijn schoonmoeder, gestorven in januari 2008
Een lief mensje, altijd paraat en klaar om iedereen te helpen. Helaas werd ze ziek, haar hart deed niet meer wat ze wilde en haar altijd zo scherpe geest wilde ook niet meer zo meewerken....7 kinderen heeft ze grootgebracht, dat is niet niks! Een lieve echte oma was ze voor de kleinkinderen. Iedereen mist haar! Bijna 12 jaar heeft ze het zonder haar lieve man moeten stellen, maar nu zijn ze weer samen, voor altijd!!